نقش توانبخشی در بهبود بیماران

 

                                             درمان بیماری, فیزیوتراپی, آسیب‌های نخاعی

 

طب فیزیکی و توانبخشی، شاخه‌ای از پزشکی است که هدف آن، افزایش و بازیابی توانایی عملی و کیفیت زندگی برای افرادی است که دچار آسیب‌های فیزیکی (از جمله سوختگی‌ها) یا معلولیت‌های ناشی از یک بیماری (قلبی، عروقی، اطفال و سالمندی)، جراحت‌ها (ماهیچه‌ای، استخوانی، بافت‌ها و سیستم عصبی) یا روش‌های جراحی شده‌اند و اقدامات آن، از طریق استفاده ترکیبی از داروها، شیوه‌های درمانی، فیزیکی، آموزش‌های مربوط به ورزش‌درمانی، تغییرات حرکتی، فعالیت‌ها و نیز تجهیزات و ابزارهای کمک‌کننده ارتوپدی (آتل‌ها)، پروتزها و روش‌های آموزشی جدید صورت می‌گیرد.

توانبخشی فیزیکی علاوه بر بیماران آسیب‌های حرکتی، مشمول بیمارانی نیز می‌شود که دچار حداقل چالش‌های فیزیکی شده، اما با یک واقعه تاثیرگذار بر زندگی ـ مانند شیمی‌درمانی برای انواع سرطان‌ها یا جراحی‌ها ـ روبه‌رو شده‌اند.

پزشکان طب فیزیکی و توانبخشی، ممکن است برای جمع‌آوری اطلاعات مفید از سیستم عصبی برای تشخیص و پیگیری اختلالات مختلف عصبی ماهیچه‌ای، از روش‌های تشخیص الکتریکی استفاده کنند که شامل تحریک الکتریکی اعصاب مرکزی و سنجش پاسخ‌های اعصاب و نیز شناسایی پتانسیل الکتریکی ایجاد شده از فیبرهای ماهیچه‌ای (با وارد کردن سوزن الکترودها به داخل ماهیچه‌ها) است.

بیماری‌های شایعی که از سوی اینگونه پزشکان، درمان می‌شود شامل قطع عضو، آسیب‌های نخاعی، آسیب‌های ورزشی، سکته مغزی، سندروم‌های درد ماهیچه‌ای اسکلتی مانند دردهای کمر، فیبرومیالژی و آسیب مغزی تروماتیک می‌شود.

توانبخشی در بیماری‌های عصبی ـ ماهیچه‌ای:                                                                 بیشتر بیماری‌های عصبی ـ ماهیچه‌ای (NMDS) غیرقابل درمان هستند، با این حال یک برنامه توانبخشی موثر می‌تواند به حفظ کیفیت زندگی بیمار کمک کند و عملکردهای فیزیکی و روانی بیمار را به حداکثر و امراض ثانویه پزشکی را به حداقل برساند و نیز از نقص عضوهای فیزیکی جلوگیری کند یا باعث کاهش آنها شود و به بیمار امکان ورود به اجتماع بدهد.

روش‌های درمانی مانند انواع حرکات و ورزش‌های تقویت‌کننده همراه با مداخله‌های جراحی مناسب، می‌تواند در این زمینه موثر واقع شود. ولی امروزه ابزارهای انعطاف‌پذیر مانند ویلچرها و بالابرها، اغلب به همراه تکنولوژی کامپیوتری، استراتژی‌های بهتری را برای بهبود حرکت بیماران فراهم می‌کنند.

همچنین ورزش‌های مقاومتی و ایروبیک نیز ممکن است باعث بهبود عملکرد و استقلال بیشتر بیماران در فعالیت‌های زندگی روزمره شود.
در این میان، پیشرفت تکنولوژی دستگاه‌های تهویه با فشار مثبت توانسته است، نقش مهمی در کاهش بروز امراض ریوی در بیماران NMDS داشته باشد.

گفتنی است، کنترل همه‌جانبه این بیماری‌ها، معمولا نیاز به یک سیستم چند رشته‌ای و تیمی از پزشکان، پرستاران، فیزیوتراپیست‌ها، مشاوران اجتماعی، فنی و روان‌شناسان دارد.

توانبخشی در دیسک گردن:                                                                                                     این اختلال می‌تواند منجر به آنومالی‌های حسی، حرکتی یا رفلکس شود. توانبخشی در این بیماری می‌تواند شامل فیزیوتراپی، درمان‌های متمرکز حمایتی (مانند روش مکنزی) همراه با ورزش‌های ایروبیک باشد. در روش مکنزی، شخصی‌سازی درمان و آموزش بیمار حائز اهمیت است.

چرا که یک حرکت (مانند حرکات کششی) ممکن است به برخی بیماران کمک کند، ولی در سایر بیماران، باعث وخیم‌تر شدن علائم شود. بنابراین حرکات ورزشی و هماهنگ عضلات گردن، شانه و کتف، باید با توجه به وضعیت بیمار صورت گیرد.

توانبخشی در آرتریت و اختلالات بافت پیوندی:                                                                    لوپوس اریتماتوزسیستمیک (SLE) به بیماری التهابی بافت‌های پیوندی گفته می‌شود. SLE می‌تواند با کمپلکس‌های خود ایمنی و آنتی‌بادی‌ها بر بسیاری از سیستم‌ها و اندام‌های بدن تاثیر بگذارد که مشخصه آن، ایجاد لکه‌هایی بر گونه‌، بینی و اندام‌های انتهایی (مانند دست و پا) است.
توانبخشی برای SLE می‌تواند شامل درمان فیزیکی، کار درمانگری، گفتاردرمانی، درمان‌های تفریحی یا ترکیبی از آنها باشد.

در درمان فیزیکی، برنامه‌ریزی مفید برای کمک به کاهش درد، خشکی و التهاب صورت می‌گیرد. ورزش‌های ایروبیک می‌تواند در مبتلایان آرتریت موثر واقع شود، همچنین ورزش‌های ایزومتریک برای بیماران دارای التهاب بخصوص در ناحیه مفصل ران و زانو مفید است و ورزش‌های ایزوتونیک نیز برای کاهش التهاب، ‌کارایی دارد.

توانبخشی در بیماری استئوآرتریت:                                                                                         استئوآرتریت یک بیماری مزمن است که مفاصل بزرگ و سنگین وزن را تحت تاثیر قرار می‌دهد و باعث درد و تورم آنها می‌شود. توانبخشی در این بیماری می‌تواند به شکل‌های مختلف از جمله فیزیوتراپی، کار درمانگری، درمان دارویی، تزریقات داخل مفصلی و جراحی صورت بگیرد.

یک برنامه فیزیوتراپی با تکیه بر تقویت زانوها، ورزش‌های کششی (که میزان حرکت را افزایش می‌دهد) و شنا می‌تواند مفید واقع شود و نیز سایر روش‌های درمانی فیزیوتراپی مانند الکتروتراپی و ترموتراپی مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاو بر این، تغییر در شیوه زندگی بخصوص اقدام در جهت کاهش وزن نیز از مولفه‌های اصلی در کنترل استئوآرتریت است.

کار درمانگری ممکن است با تکیه بر تکنیک‌های محافظت از مفصل، آتل‌بندی دست بخصوص اولین مفصل آن، ضرورت پیدا کند. درمان اولیه دارویی می‌تواند شامل تزریق کورتیکواستروئیدها، داروهای ضدالتهاب و نیز داروی اتودولاک به همراه استامینوفن باشد.

تزریق استروئید (حداکثر سه تزریق در سال برای هر مفصل استئوآرتریتی)، اثر ضدالتهاب و بهبود درد را به همراه دارد و در صورت درد شدید، داروهای مسکن قوی (مخدر) تجویز می‌شود.

توانبخشی در بیماری آمیوتروفیک جانبی (ALS):                                                                       در این بیماری، نورون‌های حرکتی به‌تدریج کاهش می‌یابند و از دست می‌روند.
فیزیوتراپی برای ورزش‌های مچ پا و ورزش‌هایی که باعث قوی‌تر شدن ماهیچه‌های ضعیف چهارسر می‌شوند، برای به حداقل رساندن ضعف پا و پیشگیری از  زمین‌ خوردن‌ها انجام می‌شود، ضمن این که استفاده از ویلچر نیز ضروری به نظر می‌رسد.

توانبخشی در بیماری سرطان:                                                                                           سرطان به عنوان یک بیماری که اغلب مرگ غیرقابل انتظار را به همراه دارد، بار جسمی و روانی شدیدی را بر خانواده، دوستان، اجتماع و سایر منابع اجتماعی تحمیل می‌‌کند.
هدف از توانبخشی بیماران مبتلا به سرطان، حمایت روانی، بهینه‌سازی عملکرد جسمی و حضور اجتماعی آنهاست.
در این ارتباط، بیماران، اعضای خانواده و سایر عوامل تاثیرگذار، باید در این فرآیند، مشارکت فعال داشته باشند. در این میان نقش آنکولوژی (سرطان‌شناسی) و پرستاری در توانبخشی سرطان حائز اهمیت است.

مداخلات درمانی می‌تواند عامل کمک به بیمار با ورزش‌ها، حرکت روی دستگاه‌ها، فعالیت‌های خود مراقبتی، تکنیک‌های گفتاردرمانی و بلع باشد.

همچنین پرستاران با آگاهی از استرس‌های عاطفی، خانوادگی و مسائل سازگاری با شرایط، گاهی نقش یک مشاور را در حمایت احساسی بیمار و خانواده او دارند و مسئول مراقبت‌های پوستی، کنترل روده و مثانه و آموزش‌های لازم در این زمینه هستند.

مددکاران اجتماعی نیز نقش مهمی را در حمایت احساسی، کمک‌های مالی، تغییر در شیوه زندگی، خدمات مراقبت در خانه و انتقال بیماران به مراکز درمانی ایفا می‌کنند.

همچنین روان‌شناسان می‌توانند به کاهش افسردگی معمول در این بیماران کمک کنند و متخصصان تغذیه نیز با ارزیابی وضعیت تغذیه‌ای و توصیه‌های مرتبط با رژیم‌های خاص بیمار، در توانبخشی این‌گونه بیماران، نقش موثری دارند.

وقتی متخصصان توانبخشی به کمک بیماران می‌آیند
فیزیوتراپی یکی از حرفه‌های مراقبت از سلامت است که با پیشگیری، تشخیص، مداخله در درمان و توانبخشی، سلامت فیزیکی، فیزیولوژیکی، احساسی و اجتماعی بیماران را با استفاده از دانش و مهارت‌های منحصر به فرد فیزیوتراپیست‌ها بهبود می‌بخشد.

فرآیند توانبخشی با پزشک اولیه بیمار آغاز می‌شود که نیازهای افراد و مسائل مربوط به ناراحتی‌های فیزیکی یا حرکتی را ارزیابی می‌کند تا بر اساس آن، مورد رسیدگی قرار گیرد که ممکن است به استراتژی‌های کنترل درد و ایجاد یک برنامه خودمراقبتی و ورزش‌هایی بینجامد که بیمار می‌تواند در خانه انجام دهد.

در این ارتباط، علاوه بر خدمات فیزیوتراپیست‌ها، یک کاردرمانگر نیز ممکن است برای اجرای برنامه‌های توانبخشی، مناسب تشخیص داده شود.
درباره بیماران سرپایی، توانبخشی می‌تواند منحصر به اماکن درمانی مانند بیمارستان‌ها یا مراکز درمانی فیزیوتراپی نباشد و فیزیوتراپ‌هایی برای کارهای غیروابسته به دفتر کار انتخاب شوند؛ ‌چراکه در برخی موارد ممکن است نیاز به انجام درمان‌های فیزیکی در خانه بیمار باشد، در حالی که شروع درمان‌ها برای برخی بیماران (مانند بیمارانی که مفصل مصنوعی دست و پا دریافت کرده‌اند)‌، بلافاصله پس از جراحی و قبل از ترک بیمارستان صورت می‌گیرد.

در مورد بیمارانی که از یک جراحت یا وضعیت مزمن رنج می‌برند، توانبخشی اغلب تحت راهنمایی و نظارت فیزیوتراپ‌ها صورت می‌گیرد، اما برخی ورزش‌ها می‌تواند در خانه و بدون نظارت انجام شود.

مهم‌ترین هشدار برای هر توانبخشی فیزیکی یا ورزشی، اجتناب از هرگونه فعالیتی است که دردها را تشدید کند یا باعث درد جدیدی شود که متعاقب آن یک آسیب جدید اتفاق می‌افتد یا بر اثر التهاب جراحت قبلی بروز می‌کند.

نوع زایمان ، بر هوش نوزاد تاثیر می گذارد

       

 زایمان,نوع زایمان, هوش نوزاد

پزشکان در یک مطالعه جدید دریافتند کودکانی که به روش زایمان طبیعی متولد می شوند در مقایسه با کودکانی که با روش سزارین به دنیا می آیند، ضریب هوشی بالاتری دارند.

 هوش عبارت است از قدرت یادگیری و قابلیت عمومی درک و استدلال که به شکلهای گوناگونی جلوه گر می شود و منجر به سازگاری فرد می شود. عوامل متعددی در افزایش و کاهش آن دخیلند.

متخصصان با انجام مطالعات جدید دریافتند وقتی مادران باردار به شیوه طبیعی زایمان می کنند، مقدار نوعی پروتئین خاص در مغز نوزادشان افزایش می یابد و همین امر موجب بالا رفتن ضریب هوشی نوزاد می شود.

این متخصصان می گویند افزایش سطح پروتئین مزبور موسوم به UCP۲در نوزادانی که به روش زایمان طبیعی متولد می شوند کمک می کند که حافظه کوتاه مدت و بلندمدت این نوزادان در دوران جنینی، رشد بیشتری پیدا کند. حافظه کوتاه مدت و بلندمدت هر دو از فاکتورهای کلیدی در افزایش ضریب هوشی انسان هستند.

این متخصصان منطقه هیپوکامپ را در مغز موش های متولد شده به روش طبیعی یا سزارین ارزیابی کرده و متوجه شدند که موش های بدنیا آمده به شیوه سزارین دارای سطح کمتری از مولکول UCP۲ هستند و در نتیجه دچار اختلالات رفتاری دوران بلوغ می شوند.

لازم به ذکر است هوش نوزاد یک عامل مولتی فاکتوریال می باشد و عوامل متعددی در افزایش و کاهش آن دخیل می باشند، لذا نمی توان تنها نوع زایمان را دلیلی محکم بر افزایش و یا کاهش آن شمرد

خوردن این میوه باپوست چربی اضافی راآب میکند

خوردن این میوه باپوست چربی اضافی راآب میکند

متخصصان استرالیایی البته تاکید کردند تاثیر انبه برای کاهش وزن تنها زمانی اعمال می‌شود که این میوه با پوست مصرف شود.

روزنامه سیدنی مورنینگ هرالد در گزارش جدیدی اعلام کرد، متخصصان دانشگاه کویینزلند در استرالیا دریافته‌اند که انواع خاصی از میوه انبه موسوم به انبه «ایروین» و «نام دوک مای» اگر با پوست مصرف شود به کاهش چربی اضافی بدن کمک می‌کند. این متخصصان تاکید کردند اگر نوع انبه‌ای که انتخاب می‌کنید از این دو نوع نامبرده نباشد تاثیر برعکس می‌گذارد چون این دو نوع از میوه انبه در پوست خود حاوی ترکیباتی هستند که از شکل گیری سلولهای چربی در بدن انسان جلوگیری می‌کند.متخصصان در نظر دارند ترکیبات مفید موجود در این نوع از انبه‌ها را شناسایی کرده و از مولکولهای موثر آن در جلوگیری از تشکیل سلولهای چربی استفاده نمایند.

استرس 10 چهره خاموش دارد!

استرس 10 چهره خاموش دارد!

آیا شما بیش از اندازه استرس دارید یا اینکه اصلا نمی‌دانید استرس بر شما غالب است یا نه؟ اگر جزو گروه اول هستید، یعنی می‌دانید که استرس بیش از حد آزارتان می‌دهد، پس قطعا علایم ناراحتی‌تان را می‌شناسید و درصدد رفع آن هستید.


سردرد آخر هفته
به گفته دکتر تادشودت، استاد دانشگاه واشنگتن، سردردهای میگرنی ضربان‌دار که در اواخر هفته به سراغ افراد می‌آید نشان‌دهنده ابتلای فرد به استرس است. وی کمبود خواب و تغذیه نادرست به خاطر پرداختن بیش از حد به کار یا درس را از جمله عوامل بروز این‌گونه سردردهای استرسی می‌داند، بنابراین در طول هفته خوب بخورید و خوب بخوابید تا سردرد نگیرید و استرس به سراغ‌تان نیاید.


قاعدگی‌های دردناک
محققان دانشگاه هاروارد می‌گویند که استرس یکی از مهم‌ترین عوامل بروز قاعدگی‌های دردناک در خانم‌ها است. آنها اعتقاد دارند که اگر خانمی بیشتر از 2 بار در روز (در طول دوران قاعدگی) دچار دردهای شدید و گرفتگی‌های عضلانی شد به احتمال زیاد بیماری استرس در وجود او نهفته است. آنها به هم خوردن تعادل هورمون‌ها در اثر استرس را از جمله عوامل بروز قاعدگی دردناک دانستند و ورزش‌های مناسب، حفظ آرامش و تغذیه صحیح را از جمله عوامل موثر برای مبارزه با این نوع درد و استرس معرفی کردند.


درد دهان
دردناک بودن فک و لثه‌ها ممکن است در اثر به هم ساییدن با فشار زیاد دندان‌ها که معمولا در طول مدت خواب به وجود می‌آید، باشد. به هم ساییدن دندان‌ها یا همان دندان قروچه یکی از نشانه‌های وجود استرس در فرد است. به عقیده دکتر میتو مسینا، دندانپزشک انجمن دندانپزشکی آمریکا، افرادی که شب‌ها هنگام خواب دندان‌هایشان را روی هم فشار می‌دهند باید هم به سراغ یک دندانپزشک بروند و هم به سراغ یک روان‌شناس. او می‌گوید که آنها باید دردهای مربوط به دهان و دندان‌شان را با غلبه بر استرس درونی خود از بین ببرند.


خواب آشفته
دکتر رزالیند کارت رایت، استاد روان‌شناسی مرکز پزشکی دانشگاه راش، معتقد است که یک خواب آسوده 7، 8 ساعتی را تنها کسانی تجربه می‌کنند که ذهنی آرام و به دور از هرگونه تشویش و استرس دارند. «استرس باعث می‌شود که شما خواب‌های آشفته ببینید و هر چند ساعت یکبار از خواب بپرید و لذت یک خواب آرام را تجربه نکنید.» بنابر اظهارات دکتر کارت رایت، نوشیدن انواع نوشیدنی‌های حاوی کافئین و الکل می‌تواند استرس در طول خواب را هر چه بیشتر تشدید کند.


خارش پوست
براساس جدیدترین مطالعاتی که ژاپنی‌ها روی بیش از دو هزار نفر از افرادی که دچار خارش مزمن پوست بدن بودند، انجام دادند به این نتیجه رسیدند که احتمال بروز یا وجود استرس در افرادی که خارش پوست دارند، دو برابر بیشتر از سایرین است. آنها گفتند که خارش پوست علاوه بر اینکه می‌تواند هشداری برای وجود استرس باشد، ممکن است علامتی برای ابتلا به اگزما، پسوریازیس یا التهاب‌های پوستی هم به شمار آید.


آلرژی بیش از حد
پژوهشگران دانشگاه اوهایو در سال 2008 اعلام کردند که هورمون‌های استرس می‌توانند بهترین محرک برای تولید IgE در بدن باشند. IgE یک پروتئین خونی و یکی از عوامل ایجاد عکس‌العمل‌های آلرژیک در افراد است، بنابراین اگر آلرژی بیش از حد آزارتان می‌دهد، احتمالا استرس به تک‌تک سلول‌های بدن‌تان نفوذ کرده است.


بیماری‌های ترکیبی
استرس و اضطراب می‌تواند به طور هم‌زمان باعث به وجود آمدن دل درد، سردرد، کمردرد و بی‌خوابی شود. براساس تحقیقاتی که روی بیش از 1953 زن و مرد انجام شد، محققان به این نتیجه رسیدند که اختلال در سیستم عصبی باعث بروز بیماری‌های ترکیبی در فرد می‌شود، بنابراین اگر بیشتر از دو بار در هفته دچار بیماری‌های ترکیبی و آشفتگی‌ ذهنی شدید، وجود استرس در شما حتمی است.


خون‌ریزی لثه‌ها
براساس آخرین مطالعات برزیلی‌ها، هورمون‌های استرس می‌توانند سبب کاهش قدرت سیستم ایمنی بدن شوند. کاهش قدرت سیستم ایمنی هم به معنی ابتلای سریع به انواع بیماری‌های ویروسی و ضعف ارگان‌های مختلف بدن است. این ضعف می‌تواند روی کارکرد دهان و دندان هم تاثیر بگذارد، به گونه‌ای که اگر فرد استرس بیش از حد داشته باشد، شاهد خون‌ریزی لثه‌هایش پس از هر بار مسواک زدن خواهد بود.


داشتن ذایقه شیرین
پژوهشگران دانشگاه پنسیلوانیا اعتقاد دارند که علاقه بیش از حد به شکلات و شیرینی‌جات نشان‌دهنده ازدیاد هورمون‌های استرس در بدن افراد است. پس اگر شدیدا به شیرینی‌جات وابسته هستید بهتر است که یک تست روان‌شناسی بدهید و ببینید که آیا شما هم جزو افراد استرس‌دار هستید یا نه!


جوش و آکنه
استرس شدید باعث به وجود آمدن جوش‌های التهابی روی پوست افراد می‌شود. این جوش‌ها معمولا قرمز رنگ و دردناک هستند و تا چند روز روی پوست جا خوش می‌کنند. استفاده از لوسیون‌های پاک‌کننده و کرم‌های مرطوب‌کننده و جلوگیری از خشک شدن پوست می‌تواند بهترین راه مقابله با جوش‌های استرسی باشد.

10 علت خشکی لب ها

10 علت خشکی لب ها

خشکی لب ها

لب‌ یکی از نواحی پوست است که بیشتر از هر جای دیگری در معرض هوا و آفتاب قرار دارد و به همین علت هم بیشتر مستعد مشکل خشکی و ترک ‌خوردگی است.

اگر خوب از لب‌هایتان مراقبت نکنید، گرمای بیش از حد و از دست رفتن آب بدن، می‌تواند باعث سوزش و التهاب و حتی خونریزی آن ها شود.

متخصصان معتقدند تماس لب با خمیردندان و رژ لب و استفاده از پروتزهای دندان باعث خشکی‌های شدید و خارش لب می‌شود. حرارت زیاد، کم آبی و سرمای شدید هم از عوامل شایع به وجود‌آورنده خشکی‌های ساده و ترک‌خوردگی‌های لب هستند، همچنانکه بعضی از بیماری‌های سیستماتیک نظیر پسوریازیس هم سبب پوسته شدن اطراف و روی لب می‌شود که در این صورت مشکل لب با علائم دیگری نیز همراه است.

داشتن لب‌های ترک ‌خورده، خشک و سوزان بی‌تردید آزارنده است. برای بسیاری از کار‌هایی که در طول روز انجام می‌دهیم، از همین لب‌ها استفاده می‌کنیم. لب اگر سالم نباشد، حتی نمی‌توانیم راحت غذا بخوریم، حرف بزنیم یا لبخند بزنیم.

لب‌های شما نمی‌تواند مانند بقیه جاهای پوست بدنتان در برابر از دست دادن رطوبت مقاومت کند، چرا که لایه‌های پوست لب بسیار نازک هستند. علاوه بر این لب لایه محافظتی معمول پوست که دارای غدد چربی و عرق است را ندارد، به همین علت هم مانند بقیه جاهای بدن نمی‌تواند خودش را مرطوب نگه دارد و مستعد خشک شدن و ترک‌خوردن است. البته این ها تنها علت خشکی و ترک لب نیستند.

با 10 علت شایع این مشکل و طرز برخورد با آن در این مقاله آشنا شوید:

1) آفتاب داغ و سرمای زمستان

اگر چه همیشه آب و هوا را در این مورد مقصر می‌دانیم، اما در واقع همه تقصیر‌ها متوجه هوا نیست. تابش خورشید، می‌تواند باعث تبخیر رطوبت آن و خشکی شود. این مسئله در مناطقی که رطوبت هوا کم‌تر است، بیشتر خودش را نشان می‌دهد؛ البته وجود باد‌های خشک هم در این مسئله نقش دارد.

نه تنها گرما بلکه سرما هم می‌تواند لب‌های شما را خشک و ترک‌خورده کند، به خصوص در مناطقی که سوز باد‌های سرد زمستان بیشتر است. بنابراین فکر نکنید که در زمستان خبری از خشکی لب نیست. حتی در این فصل ابری، باد زمستان بیشتر می‌سوزاند.

2) لیسیدن

لیسیدن لب یا خیس کردن آن با زبان، بر خلاف آنچه به نظر می‌رسد، باعث خشکی لب و ترک‌خوردن آن می‌شود، زیرا بزاق با ایجاد رطوبت موقت و از بین بردن چربی طبیعی پوست، باعث تبخیر پوستی بیشتر شده و در نهایت سبب خشکی بیشتر لب می‌شود.

3) کم آبی بدن

یکی از علامت‌های کم شدن آب بدن، خشکی لب است. در کسانی ‌که گرما زده شده‌اند، یا به ‌علت اسهال آب زیادی از دست داده‌اند، با مشاهده شدت خشکی لب می‌توان پی به شدت کمبود آب برد.

4) آ، ب، ث و دوستان

کمبود بعضی از ویتامین‌ها مانند آ، ب ، ث و املاحی مانند آهن و روی هم می‌تواند باعث خشکی، پوسته پوسته شدن و به‌خصوص ترک خوردن گوشه لب شود. بدیهی است وقتی تغذیه‌ای سالم و کامل دارید، این مسئله نمی‌تواند علت خشکی لب شما باشد.

5) حساس به آرایش

استفاده مکرر از صابون و مواد شیمیایی دیگر مثل محصولات آرایشی غیر استاندارد و رژ لب‌ می‌تواند موجب حساسیت پوست لب ‌شود. البته پوسته شدن لب در بیماری‌هایی مانند حساسیت و اگزما شایع‌تر است و می‌تواند حتی به علت تماس موادی نظیر لیمو ترش و پرتقال به وجود آید. بهتر است مراقب حجم دهنده‌های لب باشید، چون در آنها اغلب موادی به ‌کار رفته است که با تحریک و التهاب لب، آن‌ را بزرگتر و پُرتر نشان می‌دهد.

6) قفسه دردسرساز

کسانی‌ که نمی‌توانند علتی برای لب‌های ترک خورده‌شان پیدا کنند، بهتر است سری به قفسه داروهایی که می‌خورند بزنند. مصرف بعضی داروها مانند ترتینوئین، ویتامین آ در مقادیر زیاد، داروهای شیمی درمانی، دپنی سیلامین، ایزونیازید و فنوتیازین هم می‌تواند این مشکل را ایجاد کند.

7) ترش و سوزان

غذاهای ترش و مرکبات که اسیدی هستند ممکن است باعث تحریک لب و خشکی و ترک خوردن آن شوند. در این حالت سوزش لب هم ایجاد می‌شود. علاوه بر این پوست انبه هم حاوی ماده‌ای به نام توکسیکودندرون است که در سم گیاه پاپیتال هم وجود دارد و ممکن است به لب آسیب برساند. در ضمن افرادی که به آجیل حساسیت دارند، باید مراقب محصولات بهداشتی –آرایشی که در ترکیبشان از دانه‌های روغنی، بادام و ... استفاده شده، باشند.

8) سدی در راه

انسداد مسیر تنفسی بینی (در اثر سرماخوردگی) و درنتیجه نفس کشیدن از دهان هم باعث خشکی لب و سپس پوسته شدن و ترک خوردنش می‌شود.

9) دودی که خشک می‌کند

این را حتما بارها شنیده‌اید که خشکی دهان و لب‌ها از کمترین عوارض سیگار کشیدن است، پس دیگر لازم نیست درباره آن توضیح زیادی بدهیم!

10) قارچ‌ها مقصرند

اگر خشکی در گوشه‌های لب باشد و سبب ترک خوردن و قرمز شدن و سوزش شدید شود، ناشی از عفونت‌های قارچی است. در برخی مواقع نیز ترک‌خوردگی‌های مزمن در خط میانی لب تحتانی به وجود می‌آید که در کودکان شایع‌تر است و با چرب کردن برطرف نمی‌شود، یعنی تحت نظر پزشک باید از پمادهای آنتی بیوتیک برای بهبود آن استفاده کرد.