شستن صورت: چقدر و چگونه

چه پوست شما خشک، باشد چه حساس و چه چرب، با فراورده‌های و توصیه‌های گوناگونی برای تمیز کردن صورت مواجه هستید.

در چنین وضعیتی اینکه چند وقت به چند وقت باید صورت را شست و اینکه از چه موادی باید استفاده کرد،‌ ممکن است گیج‌کننده باشد.

پاک کردن بیش از حد صورت با آب و صابون یا حلال‌ها ممکن است کارکرد طبیعی پوست به عنوان سد محافظتی را مختل کند، و به قرمزی و خشکی پوست منجر می‌شود. با این حال این مشکل معمولا دست‌ها و نه صورت را مبتلا می‌کند، و افرادی که به طور مرتب دست‌های‌شان در معرض آب قرار دارد یا دست‌های‌شان را برای کارشان به طور مرتب می‌شویند مانند جراحان و پرستاران- و نیز گاهی افرادی که وسواس تمیزی دارند- بیشتر در معرض آن هستند. شستن صورت‌، حتی اگر به صورت نسبتا مکرر انجام شود، نباید مشکلی ایجاد کند، مگر اینکه دچار یک اختلال زمینه‌ای مانند اگزما (درماتیت آتوپیک) باشند.

با این وجود احتیاط به خرج دادن در مورد موادی که با آنها صورت‌تان را می‌شویید، ضرری ندارد. شستن با آب تنها برای زدودن کثیفی‌‌های چسبیده به صورت کمک نمی‌کند. به علاوه تعداد بسیاری از افراد نیاز به استفاده نوعی از پاک‌کننده دارند،‌زیرا پوستی چرب ناشی از فعالیت زیاد غدد سباسه (غدد چربی پوست) دارند.

استفاده از صابون‌های معمولی در بسیاری موارد برای شستن صورت مناسب است. صابون‌ از لحاظ شیمیایی یک نمک سدیم یا پتاسیم محسوب می‌شود(نمک در اینجا به معنای ترکیبی است که از ترکیب یک اسید و یک باز تشکیل شده است)،‌و از جمله شایع‌ترین انواع ترکیبات صابون در حال حاضر تالوویت سدیم (sodium tallowate) و کوکویت سدیم (sodium cocoate) هستند.

صابون یک ماده قلیایی است (pH آن 9 تا 10 است)،‌ بنابراین حتی برای یک پوست طبیعی که معمولا اندکی اسیدی است (pH آن 5.6 تا 5.8 است) ممکن است اندکی تحریک‌کننده باشد. صابون‌های مصنوعی که اغلب به اشکال مختلف بسته‌بندی می‌شوند و اغلب روی آنها برچسب عاری از صابونsoap-free زده می‌شود- برای برخی از افراد بهتر هستند زیرا pH آنها به پوست طبیعی نزدیک‌تر است. در صورتی که صابون معمولی پوست صورت‌تان را تحریک می‌کند،‌ امتحان کردن این فراورده‌ها ارزشش را دارد.

کرم‌های لایه‌بردار (Facial scrubs) که لایه بیرونی پوست را برمی‌دارند و صورت را پاک می‌کنند، نیز مناسب هستند، اما بسیاری از افراد بیش از حد لزوم از آنها استفاده می‌کنند، و این کار به تحریک پوست منجر می‌شود. همین مسئله در مورد لیف‌های و اسفنج‌های زبر هم صادق است. و جدا از اینکه از چه نوع صابونی استفاده می‌کنید،‌بهتر است برای شستن صورت از آب گرم و نه داغ، استفاده کنید.

برخی از افراد هستند که از استفاده نکردن صابون بر روی صورت‌شان مشکلی احساس نمی‌کنند. و برخی از افراد موهبت داشتن پوستی عالی را دارند. اینکه چگونه این افراد از پوست صورت‌شان مراقبت می‌کنند، ممکن است ربطی به ظاهر پوست‌شان نداشته باشد.

پایانی بر باورهای غلط، اعتقادات عامیانه و شگردهای بازاریابی در مورد مراقبت مناسب از پوست به خصوص در مورد پوست صورت وجود ندارد. حقایق درست و واقعی است که مقدارشان کم است.

با علایم آلزایمر آشنا شوید

آلزایمر

امروز 21 سپتامبر 2010، مصادف با 30 شهریور 1389، روز جهانی آلزایمر است. در این مطلب قصد داریم شما را با 10 علایم اولیه ی آلزایمر آشنا کنیم، پس با ما باشید.

علائم اولیه آلزایمر در افراد مختلف و حتی روزهای پی در پی متفاوت خواهد بود. بعضی از نشانه های آن به قدری ظریف است که هیچ کس به آن توجه نخواهد کرد.

علائم بعدی به صورت بارزتری جلوه می کند و آن زمانی است که بیماری پیشرفت زیادی کرده است.

از جمله علائم اولیه ابتلا به این بیماری عبارت هستند از:

1- از دست دادن حافظه

یکی از شایع ترین علائم آلزایمر فراموش کردن چیزهایی است که در فاصله ی زمانی نه چندان دور فرا گرفته اید. در حالی که فراموش کردن قرار ملاقات، نام یا شماره تلفن دوستان طبیعی است، اما در افراد مبتلا به آلزایمر فراموشی بیشتر اتفاق می افتد و بعد ها نیز با گذر زمان موارد فراموش شده را به خاطر نخواهند آورد.

2- مشکل در انجام امور زندگی و کارهای روزانه

افراد مبتلا به آلزایمر به سختی می توانند وظایف خود را بدون فکر کردن به خاطر بیاورند. فراموش کردن شیوه ی طبخ غذا، تعمیر لوازم منزل و یا بازی های ساده از جمله مشکلات این افراد است.

3- مشکلات زبانی

هر فردی ممکن است بعضی اوقات به سختی بتواند کلمات صحیح را پیدا کند. اما افراد مبتلا به آلزایمر اغلب مواقع کلمات ساده را فراموش می کنند و یا واژه های غیر معمولی را جایگزین می کنند.

4- سردرگمی زمانی و مکانی

فراموش کردن تاریخ روز و یا این که به سمت کجا در حال رفتن هستید، تا حدودی نرمال است. اما افراد مبتلا به آلزایمر اغلب خیابان خودشان را گم می کنند و فراموش می کنند کجا هستند و یا چگونه به این نقطه رسیده اند و یا این که چگونه به خانه باز گردند.

5- کاهش قوه قضاوت

هیچ کس در همه ی زمان ها قضاوت درستی ندارد. اما افراد مبتلا به آلزایمر اغلب بدون در نظر گرفتن آب و هوا لباس می پوشند. مثلا ممکن است در روزهای گرم چندین بلوز روی هم بپوشند و یا برعکس.

افراد مبتلا به آلزایمر قضاوت صحیحی راجع به پول ندارند و ممکن است مقدار زیادی پول به فروشنده بدهند و یا چیزهایی بخرند که اصلا به آن نیازی ندارند.
افرادی که مرتب مطالعه می کنند و یا بازی های فکری انجام می دهند، جدول حل می کنند و ... کمتر در معرض ابتلا به این بیماری خواهند بود.

6- مشکل در تفکر انتزاعی

افراد مبتلا به آلزایمر اغلب به طور کلی شماره ها را فراموش می کنند و یا نمی دانند که چه کاری باید با آن انجام داد.

7- قرار دادن اشیاء در جای غلط

هر کسی ممکن است به طور اتفاقی کلید یا کیف پول خود را در جای غلط بگذارد. اما افراد مبتلا به آلزایمر اغلب چیزها را در جای غلط می گذارند. مثلا ممکن است اتو را در یخچال قرار دهند.

8- تغییر در رفتار و خلق و خو

افراد مبتلا به آلزایمر به سرعت تغییر خلق و خو می دهند. مثلا ممکن است بدون هیچ دلیل مشخص از حالت آرام به گریه و یا عصبانیت تغییر خلق دهند.

9- تغییر شخصیتی

شخصیت افراد در طول زندگی معمولا تا حدودی عوض می شود، اما افراد مبتلا به آلزایمر به طور بارزی تغییر شخصیت می دهند. مثلا ممکن است بدگمان، ترسو و یا وابسته به سایر افراد خانواده شوند.

10- از دست دادن قوه ی ابتکار و نوآوری

بعضی اوقات خستگی بابت کارهای خانه، فعالیت های تجاری و یا مسئولیت های اجتماعی طبیعی است. اما افراد مبتلا به آلزایمر اغلب بسیار غیر فعال هستند. ساعت های طولانی به تماشای تلویزیون می نشینند. بیش از حد طبیعی می خوابند و هیچ تمایلی برای فعالیت ندارند.

آیا آلزایمر قابل پیشگیری است؟

تاکنون هیچ راه تضمین شده ای برای پیشگیری از آلزایمر وجود نداشته است، اما تحقیقات اخیر روش های زیر را در پیشگیری از آلزایمر موثر می داند.

* تمرینات فکری

افرادی که مرتب مطالعه می کنند و یا بازی های فکری انجام می دهند، جدول حل می کنند و ... کمتر در معرض ابتلا به این بیماری خواهند بود.

* تمرینات بدنی

30 دقیقه ورزش روزانه تاثیر به سزایی در سلامت قلب، ماهیچه ها و مغز دارد. پیاده روی، باغبانی، تمیز کردن منزل و....می تواند نوعی ورزش باشد.

* نوشیدن مایعات به اندازه ی کافی

کم آبی، مهم ترین فاکتور متغیر برای از دست دادن حافظه است. به مقدار کافی مایعات بنوشید و از مصرف نوشیدنی های الکلی اجتناب کنید.

* مراقب داروهای مصرفی باشید

پزشک شما باید از کلیه داروهای تجویزی و غیر تجویزی که مصرف می کنید آگاه باشد. زیرا ترکیب بعضی از داروها باعث گیجی، فراموشی و یا آسیب بلند مدت به حافظه شود.

* از رژیم غذایی سالمی پیروی کنید

روزانه حداقل 5 نوع میوه و سبزی تازه بخورید. سبزیجات پهن برگ مثل بروکلی، اسفناج و کاهو بسیار مفید است.

* از مکمل فسفاتیدیل سرین Phosphatidylserine استفاده کنید

مطالعات مختلف نشان می دهد که استفاده از این مکمل در مراحل اولیه ی ابتلا به آلزایمر، سرعت پیشرفت بیماری را کاهش می دهد. بنابراین اگر این بیماری در خانواده در حال گسترش است بهتراست با مشورت پزشک مصرف آن را شروع کنید.
آلزایمر، ژن

پیشرفت آلزایمر قابل پیش بینی شده است

یک تیم بین‌ المللی از کارشناسان با مدیریت دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد در سنت لوئیس، یک نسخه ی ژنتیکی جدید را شناسایی کرده ‌اند که به نظر می‌ رسد می ‌تواند میزان پیشرفت بیماری آلزایمر در آینده را پیش بینی کند.

در حالی که مطالعات پیشین روی فاکتورهایی متمرکز شده بود که بر خطر بروز آلزایمر موثر هستند، پژوهش جدید به روشی برای تشخیص سرعت پیشرفت این بیماری در مبتلایان، پس از تشخیص آن اشاره دارد.

پژوهشگران روی 846 بیمار مطالعه کردند که میزان پروتئینی موسوم به tau در مایع مغزی نخاعی آن ها بالا رفته بود.

بررسی‌ های اخیر نشان داده است که وجود نوع خاصی از پروتئین tau در مایع مغزی - نخاعی در واقع یک شاخص بیماری آلزایمر است. پژوهشگران هم چنین روی نسخه ‌های جداگانه DNA در بیماران مطالعه کرده و یک نشانگر ژنتیکی را کشف کرده ‌اند که با افزایش میزان tau در ارتباط است. پژوهشگران می ‌گویند: افرادی که حامل این نشانگر ژنتیکی هستند در هر مرحله از بیماری، سطح پروتئین تائوی بالاتری دارند.

ناگفته های علل بوی بد دهان

به گزارش سلامت نیوزدکتر اکبر مظاهری جراح و دندانپزشک در این باره گفت : دهان حفره ایست از بدن، که بعلت ارتباط با محیط خارج، محیطی مرطوب و مکان مناسبی برای زندگی باکتری ها است.
وی افزود : باکتری ها که برای رشد و بقای خود از مواد قندی استفاده می کنند با آزاد کردن ترکیبات گوگرددار باعث بوجود آمدن بوی بد دهان می شوند.
بررسی منشآ بوی بد دهان باید به ترتیب زیر انجام شود:

1-حفرۀ دهان:
الف- پوسیدگی های دندانی: در معاینات دندانپزشکی،باید اول پوسیدگی های دندانی بررسی شوند. پوسیدگی های دندانی خود محل مناسبی برای تجّمع مواد غذایی و تولید ترکیبات گازدار توسط باکتری ها می باشند.پس برداشتن پوسیدگی ها و ترمیم آنها می تواند بوی بد دهان را با منشآ پوسیدگی از بین ببرد.

ب-پر کردگی های نا مناسب : این پرکردگی ها به علت فرم نامناسب و گیر غذایی که ایجاد می کنند باعث التهاب لثه در همان ناحیه شده و بوی نامطبوعی ایجاد می کنند.

ج-پروتزهای دندانی نامناسب: روکش ها و بریجها یی که گیر غذایی داشته باشند و یا دندان های زیر آنها دچار پوسیدگی شده باشند، می توانند بوی نامطبوعی را در دهان ایجاد کنند.

د-بیماری های لثه: چه در مرحله ای که فقط بافت نرم لثه درگیر است(ژنژیویت) و چه در مرحله ای که استخوان نگهدارنده دندان هم درگیر می شود(پریودنتیت) در هر دو مرحله باکتری ها می توانند بوی بسیار نامطبوعی ایجاد کنند.بنابراین درمان بیماری های لثه از اهمیت زیادی برخوردارند. ه-زبان شیاردار و زبان مودار: که باعث تجمع مواد غذایی در سطح زبان می شوند می توانند بوی بد دهان ایجاد کنند. بنابراین شستشوی زبان( مخصوصآ قسمت خلفی) با مسواک زبان شو می تواند به رفع بوی بد کمک کند.

و-تنفس دهانی: افرادی که مشکل انحراف بینی،پولیپ بینی،لوزه های بزرگ و از این قبیل داشته باشند به جای تنفس با بینی، از دهان نفس کشیده و این امر مخصوصآ در طول شب باعث خشکی دهان و در نتیجه بوی بد دهان می شود.
برای رفع این مشکل باید با یک متخصص گوش و حلق و بینی مشورت کرده ودر صورت نیاز به جراحی، اقدام کرد.

- بوی بد دهان در صورتی که منشآ دهانی نداشته باشد، می تواند منشآ آن اختلالات حفرۀ بینی، اختلالات تنفسی، اختلالات گوارشی، و یا بیماری های سیستمیک از قبیل نارسایی مزمن کلیه،دیابت و یا تغییرات هورمونی باشد.

2- حفرۀ بینی: در صورتی که منشآ بوی بد دهان حفرۀ بینی باشد، همانطور که قبلآ گفته شد می تواند به دلیل پولیپ بینی، سینوزیت مزمن عفونی و یاغیرعفونی،رینیت آتروفیک و رینیت چرکی باشد، که در این صورت باید با یک متخصص گوش و حلق و بینی مشاوره کرد.

3-بیماریهای دستگاه تنفسی: نظیر آبسۀ ریوی،سل ریوی، برونشیت مزمن و یا هر بیماری که به مجاری تنفسی آسیب برساند می تواند باعث بوی بد دهان شود.

4-بیماریهای دستگاه گوارشی: نظیر سوءهاضمه، یبوست ،زخم معده،سرطان معده و سرطان مری می توانند باعث بوی بد دهان شوند. آزمایشات هلیکوباکترپیلوری هم می تواند در این مورد کمک کننده باشد .در ضمن انسداد نسبی مجرای خروجی معده و یا بیماری ریفلاکس که باعث برگشت اسید معده و صفرا به مری می شوند هم می توانند باعث بوی بد دهان شوند. نوشیدن بیش از حد چای و قهوه و یا مصرف بیش از حد سوسیس و کالباس می تواند شخص را به بیماری ریفلاکس مبتلا کند.

5-بیماری های سیستمیک: نظیر دیابت، سیروز کبدی و نارسایی کلیه و یا هر بیماری که باعث تب شود

سلامت پا، قربانی زیبایی زنان

پوشیدن کفش ‌های پاشنه بلند نه تنها روی سکوهای سالن‌ مد، بلکه در زندگی روزمره بسیاری از زنان در سراسر جهان جایگاه ثابتی دارد. این کفش‌ ها قد را بلندتر می‌ کند و به برخی احساس اعتماد به نفس بیشتری می ‌دهد.

هنگام پوشیدن آن ها بدن از حالت معمولی خود خارج و عضلات پا کشیده می ‌شود. مدت ‌ها است که نسبت به کفش‌ های پاشنه بلند نگاه بدبینانه ‌ای وجود دارد و پزشکان معمولا در مورد پی ‌آمدهای بد آن برای سلامتی هشدار می ‌دهند. کمردرد، واریس و خارج شدن بدن از حالت صحیح آن از مشکلاتی هستند که به استفاده از این کفش ‌ها نسبت داده می ‌شوند. البته ارتباط پوشیدن کفش پاشنه بلند با این عوارض به ‌طور علمی ثابت نشده است.

مضرات کفش پاشنه بلند برای سلامت پا!

محققان متوجه شدند زنانی که مرتب و برای مدت‌ های طولانی کفش ‌های پاشنه بلند می ‌پوشند بیشتر دچار درد در ناحیه پا می‌ شوند، چرا که عضلات آن‌ ها بیش از اندازه کشیده می ‌شود و امکان استراحت برای آن‌ ها فراهم نیست.

وضعیت بدنی در زمانی که کفش پاشنه بلند می پوشید به صورتی است که مرکز جرم بدن را به جلو متمایل می‌ کند و لگن و ستون مهره‌ ها از هم راستا بودن خارج می کند.

فشار پاشنه ی بلند، باعث بلندتر به نظر رسیدن پاها شود ولی بالا رفتن پاشنه باعث افزایش فشار روی پنجه پا خواهد شد.

عضله ساق پا متناسب با مقدار بالا رفتن پاشنه منقبض می‌ شود و این امر در طولانی مدت سبب کوتاه و سفت شدن عضله خواهد شد.

اعصاب مورتون پاشنه بلند و پنجه باریک می ‌تواند سبب رشد غیرطبیعی عصبی (نوروما) در بین انگشت ‌های سوم و چهارم شود که به نوبه خود باعث درد و بی ‌حسی انگشتان خواهد شد.

تاندون آشیل وقتی جلوی پا نسبت به پاشنه پایین می ‌آید، به سمت بالا کشیده می ‌شود. هرچقدر که طول این تاندون کوتاه تر شود، درد شدیدتر خواهد بود.
کفش پاشنه بلند

رنج بردن به خاطر زیبایی:

پاشنه ی بلند سلامتی را به خطر می اندازد

وقتی خانم ها از کفش پاشنه بلند استفاده می کنند راحتی خود را فدای مد می کنند. ممکن است که پاشنه های بلند پا را زیبا تر نشان دهد ولی تاثیر تدریجی و منظم به دلیل بالا بودن پا بیشتر از آن چه که انتظار دارید خود را نشان می دهد. وقتی کفش پاشنه بلند می پوشید مهم است، بدانید که دقیقا چه چیزی را دارید برای زیبایی فدا می کنید.

خطرات کوتاه مدت:

عامل لیز خوردن و پشت پا خوردن

وقتی خانمی پاهایش در کفش پاشنه بلند لیز می خورد به سرعت تعادل خود را از دست می دهد و به سختی راه می رود. یک مسیر ساده از نقطه A تا نقطه B با کفش پاشنه بلند، کار بسیار سختی می شود. پاشنه کفش ممکن است باعث رگ به رگ شدن یا پیچ خوردن قوزک پا یا زانو شود. یک شب خوب که با کفش پاشنه بلند شروع می شود ممکن است در آخر به اتاق اورژانس ختم شود.

خطرات بلند مدت:

تاثیر پاشنه کفش روی بدن

وزن بدن روی پاشنه پا به مقدار مساوی تقسیم می شود. اگر روی پاشنه کفش این وزن درست تقسیم نشود نمی توانید تصور کنید که چه آسیب هایی به بدن خواهد رسید. تعادل بدن به سمت جلو تغییر پیدا می کند، در نوک انگشتان جایی که تحمل این همه فشار را ندارد.

زانوهای شما فشار این تغییر را تحمل می کند. مطالعات نشان می دهد که پاشنه کفش فشار زیادی را هم به جلو و هم به پشت زانو وارد می کند؛ پوکی استخوان در زنانی که در بزرگسالی و جوانی کفش پاشنه بلند استفاده می کنند رایج است. کمردرد نیز یکی دیگر از عوارض بلند مدت پاشنه بلند است.

یافته ‌های جدید در مورد تأثیرات کفش پاشنه بلند بر سلامتی

کفش پاشنه ‌بلند بین خانم‌ ها محبوبیت زیادی دارد، اما تا کنون پزشکان همواره در مورد پی ‌آمدهای احتمالی آن برای سلامتی هشدار ‌داده ‌اند. حال پژوهشگران اتریشی به نتایج جدید دیگری در این زمینه دست یافته‌ اند.

اخیرا پژوهشگران دانشگاه وین اثرات کفش پاشنه بلند را روی عضلات ساق پا مورد بررسی قرار داده ‌اند. آن ها داوطلبان 20 تا 50 ساله را به دو گروه تقسیم کردند. گروه اول از زنانی تشکیل شده بود که به مدت دو سال به طور منظم کفش‌ های پاشنه بلندی می ‌پوشیدند که ارتفاع پاشنه‌ آن ها حداقل 5 سانتیمتر بود. در گروه دیگر زنانی مورد بررسی قرار گرفتند که همواره کفش‌ های تخت به پا می ‌کردند.

پژوهشگران اتریشی با استفاده از سونوگرافی دریافتند که رشته‌ های عضلانی پشت ساق پا در زنانی که مرتب کفش پاشنه بلند می ‌پوشند 13 درصد کوتاه ‌تر از دیگران است.

به دلیل پوشیدن کفش پاشنه بلند، عضله ساق پا متناسب با بالا رفتن پاشنه منقبض می ‌شود. این امر روی رشته ‌های عضلانی تأثیر منفی می‌ گذارد و موجب کوتاه و سفت شدن عضله می ‌شود.

اما بنا بر یافته‌ های پژوهشگران دانشگاه وین که در مجله‌ Journal of Experimental Biology چاپ شده است، کوتاه شدن عضله پشت پا در راه رفتن خانم‌ های علاقه‌ مند به کفش پاشنه بلند اختلال ایجاد نمی ‌کند، چون تاندون آشیل آن ها در اثر کشیده شدن پاها ضخیم ‌تر می ‌شود. از این رو ضخامت تاندون آشیل، تأثیر منفی کوتاه شدن عضله پشت پا را خنثی می ‌کند.
کفش پاشنه بلند

کفش پاشنه بلند خوب است یا بد؟

بنا بر پژوهش یادشده، خانم ‌هایی که کفش پاشنه بلند می‌ پوشند در حقیقت تنها زمانی دچار مشکل خواهند شد که تصمیم به پوشیدن کفش تخت بگیرند. تاندون آشیل آن ها هنگام راه رفتن با کفش تخت به شدت کشیده می‌ شود و احساس ناخوشایندی را در پا ایجاد می ‌کند.

پژوهشگران پوشیدن کفش پاشنه بلند را آن قدر مضر نمی‌ دانند، اما توصیه می‌ کنند که دوستداران این مدل کفش برای پیشگیری از پا درد به تمرین‌ های کششی بپردازند.

چگونه از آسیب جلوگیری کنیم

این استدلال که پاشنه اگر پهن تر باشد کمتر از پاشنه نوک تیز آسیب می رساند در تحقیقات غلط از آب در آمده است. هر کفشی که پاشنه داشته باشد و شما را چند سانتی متر بالا ببرد برای شما مضر است و به بدن شما آسیب می رساند. اگر فقط در شرایط خاص و مهمانی ها از کفش پاشنه بلند استفاده کنید زانو ها و کمر شما از شما بسیار تشکر خواهند کرد!

اگر مجبورید که این کفش ها را بپوشید قانون سه ساعت را به خاطر بسپارید: هر دفعه، کفش پاشنه بلند را بیشتر از سه ساعت نپوشید. بعد از در آوردن کفش ها تا آن جا که می توانید پاهای تان را ماساژ دهید. با استراحت دادن به پاهای تان و مراقبت از آن ها به طراحان اجازه نخواهید داد که به آن ها آسیب برسانند.

مهمترین عوارض کفش نامناسب

مهمترین عوارض کفش نامناسب ایجاد فشار روی پا و بروز زخم و خستگی است که خوشبختانه بسیاری از عوارض ایجاد شده برگشت پذیر هستند و با تعویض کفش و ارائه درمان مناسب حل می ‌شوند.

در بعضی افراد کفش نامناسب عوارض جبران ناپذیری برجای می ‌گذارد مثلاً در بیماران دیابتی که مستعد زخم‌ های پا هستند، شاید عوارض استفاده از کفش نامناسب برگشت ناپذیر باشد.

بنا براین کفش مناسب کفشی است که از همان ابتدا افراد در آن احساس راحتی کرده و به راحتی بتوانند با آن راه بروند. از ویژگی‌ های کفش راحت می ‌توان به داشتن انحنای متناسب با قوس کف پا، و پاشنه مناسب می باشد.

رمز و رازهای جوان ماندن در پیری

گفته شده است که ما از همان لحظه تولد شروع به مردن می‌کنیم. اما چه کسی مایل است با چنین ذهنیتی به زندگی ادامه دهد؟

به‌رغم اینکه ما نمی‌توانیم زمان را متوقف یا روند پیری را کند کنیم، اما قادر به یافتن عوامل غیرضروری در فرایند پیری و دوری از آنها هستیم. با آنکه ممکن است این مقاله سؤالات دیگری را برانگیزد، اما وظیفه هر یک از ما این است که آن ضرباهنگ پنهانی و تعادلی طبیعی را در اشرف مخلوقات بیابیم که ممکن است به ما اجازه دهد روند پیری را کندتر کنیم و زندگی پربار و رضایت بخشی را روی کره زمین داشته باشیم.

حتی امروزه در قرن بیست ‌و یکم نیز هیچ نوع چشمه جوانی وجود ندارد و هنوز هم موفق نشده‌ایم که از طریق بررسی‌ها و تحقیقات علمی نوین درک کنیم که چگونه بدن می‌تواند به‌طور مستمر به بازسازی و ترمیم خود بپردازد. این امر ممکن است به‌عنوان بازجوان‌سازی‌ سلولی در نظر گرفته شود. وقتی شما به اینکه بدن انسان دارای تقریبا 100تریلیون سلول است، پی‌می‌برید، دیگر این فرایند بازسازی درونی یا فرایند جایگزین‌سازی‌ طبیعت، یک معجزه کوچک تلقی نمی‌شود.

کیفیت غذا و آبی که ما می‌خوریم و می‌نوشیم عامل اصلی در حفظ سلامت بافت سلولی است. دومین و احتمالا مهم‌ترین عامل، نقشی است که وراثت ژنتیک در فرایند پیری ایفا می‌کند.

آیا تاکنون توجه کرده‌اید که چگونه برخی از ما، حتی زمانی که داریم از نظر ظاهری پیر می‌شویم همچنان به زندگی علاقه‌مند هستیم و در سطح فردی که 10 یا 20 سال جوان‌تر است، ورزش می‌کنیم؟ آیا به این علت است که ژن‌های خوبی را به ارث برده‌ایم؟ آیا به این علت است که همواره توصیه‌های کارشناسان را به کار بسته‌ایم؟ یا اینکه علت آن ترکیبی از چند سبک زندگی است که مهم‌ترین آنها حفظ شور و اشتیاق برای زندگی است؟ چقدر حفظ سلامتی، نشاط و روحیه صلح‌جو در کاهش روند پیری اهمیت دارد؟

در اینجا چند عامل شناخته شده معرفی می‌شود که می‌تواند روند پیری را کند کند:
تغذیه مناسب، غذاهای غنی از مواد مغذی، آب سالم و پاک، اجتناب از مسمومیت بدن، تمرینات ورزشی منظم، اجتناب از اضافه وزن، فراگیری مادام‌العمر، ذهنیت صلح‌جو و مسالمت‌آمیز.